فى الامثلة المذكورة ليس بمجاز لكونه مستعملا فيما وضع له * و فيه بحث لانا لا نسلم انه مستعمل فيما وضع له بل فى معنى الشجاع فيكون مجازا او استعارة كما فى رأيت اسدا يرمى بقرينة حمله على زيد * و لا دليل لهم على انّ هذا على حذف اداة التشبيه و ان التقدير زيد كالاسد * و استدلالهم على ذلك بانه قد اوقع الاسد على زيد و معلوم ان الانسان لا يكون اسدا فوجب المصير الى التشبيه بحذف اداته قصدا الى المبالغة فاسد لان المصير الى ذلك انما يجب اذا كان اسدا مستعملا فى معناه الحقيقى و امّا اذا كان مجازا عن الرجل الشجاع فحمله على زيد صحيح * و يدل على ما ذكرنا ان المشبه به فى المثل هذا المقام كثيرا ما يتعلق به الجار و المجرور كقوله [ اسدا علىّ و فى الحروب نعامة ] اى مجترئ صائل علىّ و كقوله و الطير اغربه عليه اى باكية و قد استوفينا ذلك فى الشرح * و اعلم انهم قد اختلفوا فى ان الاستعارة مجاز لغوى او عقلى فالجمهور على انها مجاز لغوى بمعنى انها لفظ استعمل فى غير ما وضع له لعلاقه المشابهة . ترجمه شارح مىگويد : بگفته مصنّف استعاره مجازى است كه متضمن تشبيه معنايش به ما وضع له باشد . مقصود از [ معناى آن ] چيزى است كه از لفظ قصد شده و لفظ در آن استعمال گرديده بنابراين مثال : زيد اسد و رأيت اسدا و مررت بزيد اسد و امثال اينها كه لفظ در موضوع له استعمال گرديده اگر چه متضمن تشبيه مىباشند از تفسير و تعريف استعاره خارج هستند زيرا معناى لفظى كه به كار رفته عين معناى موضوع له بوده و بدين ترتيب نميتوان